قرآن « البَلاغُ المُبِينُ » ؛ رساندنِ آشكار و بىابهام باشد ، زيرا در اين صورت بلاغ و رساندن است كه شخص عاقل كاملًا خود را گوش به فرمان الهى مىسازد و از آنچه خداوند نهى فرموده دست مىكشد تا بدين سان از عذاب و شكنجه رهايى يافته و به ثواب دايمى نايل آيد . براى نمونه ، دو آيه را در نماياندن ثواب و شكنجه و عذاب بيان مىداريم كه يادگار نبوت به آنها اشاره مىفرمايد : « فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ » ؛ « 1 » هيچ كس هر قدر با علم و معرف و كمال باشد نمىداند چه روشنى چشم و مسرتى براى آنان آماده شده تا پاداش عملشان باشد . در مورد شكنجه و عذاب مىفرمايد : « كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا العَذابَ » ؛ « 2 » هرگاه پوست‌هاى - گناه كاران و سركشان - از شدت عذاب افتاد از نو پوست ديگرى جاىگزين مىكنيم تا عذاب را بچشند . * * * * *

--> ( 1 ) . سجده ، آيهء 17 . . ( 2 ) . نساء ، آيهء 56 . .